In Normandy 2007
In 2004 wilde ik dat bij de 60 jarige viering van Normandië zijn. Mijn vrouw en ik zijn toen samen voor het eerst die kant op gegaan met als reserve, een tent bij ons, want het zal wel druk kunnen zijn. Nou we waren maar wat blij met die tent, want het was werkelijk de enige plek op een camping waar nog plaats was (tussen Colleville en Port en Bossin). Die camping was helemaal wo2 legergroen door de re-enactment groepen die er zaten en we wisten niet wat we zagen. Veelal Belgen die 's avonds zelf hun eigen biertap aanzette wat echt supergezellig was ( wij mochten als “burger” gewoon meedoen).
In eerste instantie vond ik het eigenlijk maar een beetje raar al die mensen in het WO2 groen.
Later in die week, naast de officiële herdenkingen, kwamen we per toeval bij het Omaha Beach museum waar een aantal veteranen op een stoeltje hun eigen verhaal maakten bij het beantwoorden van de diverse vragen. Toen wij aan de beurt waren vroeg mijn vrouw aan een van die veteranen wat hem nou het sterkst was bijgebleven(niet wetende dat hij op 6 juni op Omaha Beach geland was). Hij begon te antwoorden dat hij met veel van zijn vrienden aan land kwam en dat hij er veel ervan zag sneuvelen, toen hij verder wilde vertellen over de zinloosheid van dat geweld, begon de “oude veteraan” te huilen en bood hij zijn verontschuldiging aan omdat hij het er zo moeilijk mee had. Dat maakte een diepe indruk bij mij.
Mijn naam is Roland van Ravens, geboren te Rotterdam (ziekenhuis) en getogen in Brielle (20km ten zuid westen van Rotterdam) en mijn geboortejaar is 1972. Ik ben getrouwd, heb een mooie dochter en heb samen met mijn broer een eigen zaak.
Ik ben altijd al meer geïnteresseerd geweest in de oorlogsjaren dan de gemiddelde Nederlander, maar pas sinds een jaar 6 is die interesse weer toegenomen, mede door een aantal films en de beroemde serie. Ik verbaas mezelf erover dat ik dit zo opschrijf, omdat het zo afgezaagd klinkt, maar het is wel zo. Veel mensen zullen dat herkennen, andere die niet deze interesse hebben totaal niet.
Voor mijn dienstplicht heb ik in voormalig Joegoslavië gediend, in zoverre ben ik zelf ook een veteraan, alhoewel dat niet in de schaduw kan staan bij de meeste wo2 veteranen.
Toch heb ik zelf niet het idee, dat mijn dienstplicht er aan heeft bijgedragen. Het enige herkenbare vind ik eigenlijk 2 dingen: kameraadschap en het van huis zijn.
Eenmaal terug in Nederland begon ik wat te internetten (Ebay) en zo begon ik met wat uniform jasjes te kopen. Dat gaat van het ene jasje naar het andere jasje en voor dat ik het wist had ik al een hele verzameling. Nu mijn eigen Willys nog………….
In 2006 ben ik weer teruggegaan naar Normandie, ditmaal met 2 vrienden en mijn vrouw, wat ook weer super was, waarbij we in 101st outfits rondliepen. Daar kregen we zulke leuke reactie op (met name van toeristen), dat we al gauw besloten in 2007 weer te gaan. In 2007 ben ik op zoek gegaan naar een leuke ploeg mensen, waarbij ik jullie tegenkwam. We hebben jullie, helaas, maar kort gezien in Normandie, maar dat maken we wel een keer goed. We hebben daar meegedaan aan de mockbattle in Crisbeqc en aan een toneel voorstelling bij de kanonnen in Longues sur Mer (zie laatste foto).
Wellicht met parachutespringen want daar hebben wij wel zin in en ik begreep dat er hier meer waren hier.
Airborne Groet,
Roland van Ravens
